Varda ch'a l'é tant, a l'é 'ndassne col òm

an-namorà 'd soa tera piemontèisa.

tansipòch a l'é dì: grama soprprèisa,

bele che mi i lo conossìa nen.

Disoma ch'i l'hai lesù j'articoj

'dzor a l'Assion, soa creatura

e peuj i l'hai scotà për fil soa vos ardìa.

A sarà ch'a l'avìa apressià mia poesìa

o ch'a disìa pan al pan e vin al vin.

Mi i lo capìa: gnun-a por d'ofende

disand vrità ch'a bruso, nen coma ij pì

ch'a diso lòn ch'a fa piasì

e a veulo nen ch'a sia dita.

Ch'a deuvro col deuit fàuss ch'at fa mai

andé fòra dij feuj, ma peuj it sas mai

a che mira ch'it ses. Dabon!

An artard, se nò pà mach un sàut

fin-a lì da dì: arvëddse monsù Burss.

E mersì për lòn ch'a l'ha fàit con l'anvìa

'd vorèj bin a nòst Piemont, a nòsta gent.

An contrà Montan, sensàut con nòm

divers e conossù mach dai vej turinèis

un tòch dë stòria ancheuj a l'é sganfà via.