Ant la stòria dl'oratòri salesian "Michele Rua", a 'ncaminè dal lontan 1922, ann ëd sò tramud an via Paisiello, a son pròpi tanti j'autor e j'ator ch'a son passà an sël palchsénich dël teatro "Monteròsa".

lj vèrs dramàtich e còmich, coma la vajantisa dle realisassion teatraj, a s'arcòrdo 'ncor ant le contrà dla Bariéra 'd Milan, ma, për maleur, sempe pì da ràir. Parèj, a fa piasì, minca tant, arciamé a la memòria quàich nòm ëd përsonagi ch'a 'rziga, maniman che ‘l temp a passa, d'esse squasi dësmentià.

Vittore Tagliabue, che 'nt ij sò travaj as sotsignava "Victor", a l'era stàit anlev a le scòle 'd Valdòch, e mach ant un ëscond temp a l'era dventà oratorian dël "Monteròsa".

A Maria Ausiliatris a l'avìa frequentà la scòla tipogràfica e a l'avìa 'mprendù a sonè la cornëtta 'nt la banda dël maestro Dogliani (a l'avrìa peuj duvrà la cornëtta për compon-e tute soe musiche). Essend a Valdòch, a l'avìa podù esse present al lét ëd mòrt ëd don Michele Rua (sucessor ëd don Bòsch, al qual a sarìa peuj ëstàit antitolà l'oratòri dël Monteròsa), baséje la man e oten-e soa benedission.

Finìa la scòla, a l'avìa 'ncaminà soa longa vita 'd travaj, da tipògrafo compositor e coretor dë sbòss.

Ma lòn ch'i l'oma gòj d'arcordè 'mbelessì an particolar a son j'ani dai primi tranta al 1972, quand ch'a l'é stàit ator an vàire travaj teatraj e dzortut vajant autor e poeta.

Ant j'ani d'òr ëd soa produssion, ël piemontèis a l'era duvrà a man pien-e an tuti ij travaj ëd Victor, ma soens ij titoj a j'ero an italian.

A l'era la mòda dl'época. Ëdcò përchè al "regìme" a-j' piasìa nen tròp sente an gir lenghe "francòfone" e ‘l cìrcol dij giovo dl'oratòri a l'era già stàit sarà pì 'd na vira për ordin dij gerarca fassista.

I podoma arcordè, për ancaminè, la farsa "Un processo originale", ël drama "La casa degli eroi", le comédie "Un sogno fantastico" e "L'astuzia di Camillo", la parodìa da l'òpera 'd Verdi "Otello", lë sbossèt "Il diavolo e l'ubriaco".

A l'é stàit ëdcò scritor ëd fantassiènsa, con l'at còmich "Anno 2000"!

E peuj la gran produssíon ëd travaj musicaj: la comédia "La serenata di Gelsomino", la farsa "Scuola all'aperto", l'at còmich "Trombolin Canòta dal dotor Canamìa", le operëtte "Le maschere" (rapresentà për la prima vira ël martes grass dël 1932 al Cine "Social" ëd cors Versèj), "Nell'Olimpo degli Dei" (con "La canson ëd Giandoja" e "La canson ëd lë sfolà", cantà 'ntlora da Beppe Canàl, ator amatorial dij pì vajant ant la stòria dël "Monteròsa", canson ch'a son ëdventà tòst doi dij motiv pì cantà për le contrà dla Bariéra 'd Milan), "Il barbiere di Vanchiglia" e l'arvista "Questi ragazzini", satìa 'd tante cansonëtte an vòga 'nt j'ani '30 e '40.

A l'ha peuj componù 'n baron ëd macëtte e poesìe, an piemontèis e 'n italian, declamà da letor pì o meno avosà e pì o meno 'n piòta: "Giangiaco Rotaja", "Me ne vado al Paraguay", "Timidëssa", "A santa Cecilia", "Al simitéri", "Anonsi matrimoniaj", "Che bërtavéla!", "Gentilësse", "An ferie, finalmente!"...

Ancor ancheuj la Companìa Teatral Carla S., ch'a l'é nassùa ant j'ani '70 pròpi al "Monteròsa", an diferente ocasion a 'nfila 'n mes a soe vijà quaich tòch ëd Tajabeu.

Ma 'd sigur che tra j'antèrpret pì sclint ëd soe rime a-i è pròpi 'l midem Victor e sò fieul Nicola, pi conossù coma "Nicolino".

Bele quand ch'a l'era cogià, motobin malavi e con la man tërmolanta, a l'ha campà giù na giojosa poesìa për na festa 'd nòsse ch'a duvìa ten-se da lì a pòch.

A l'é mòrt tre dì dòp, ant ël 1972, a l'età dë stanteses ani.

Don Bernard Masoero, poeta piemontèis ëdcò chiel e cusin ëd col don Luigi Masoero che 'ncor 'ncheuj a ved minca tant publicà na soa poesia, a l'avìa dit un bel dì a Victor: "Përchè a fa nen ëstampè soe ciadeuvre, ch'a l'han tant sucess fra 'd noi, an manéra dë spantié soa notorietà e magara tiré su 'dcò dontré marenghin?" Rëspòsta: "Ah, mi i n'hai bele pro parèj ... con la gòj d'anventé antërsiùre sempe neuve, batùe, arie musicaj ch'am buto la pas ant ël cheur e ch'a arlégro ij mè spetator!"